Σε  τέτοιους δύσκολους καιρούς, σαν αυτούς που ζούμε, υπάρχει ανάγκη για παραδείγματα, τα οποία να μιμηθούμε. 

Στα δύσκολα χρόνια της τουρκοκρατίας, τότε που ο ελληνοχριστιανισμός μαράζωνε φαινόταν πως τα πάντα χάθηκαν. Τότε ο Θεός ανέδειξε τους νεομάρτυρες για να αναζωογονήσει το δέντρο του αδιαίρετου ελληνοχριστιανισμού. Το δέντρο αυτό που τονώνεται με αίμα, αίμα μαρτυρίου, αίμα αυτοθυσίας. Σαν το αίμα του μεγάλου Θεού και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού. Διότι η Πίστη μας είναι η Πίστη που χαρακτηρίζεται για την αγάπη. Όχι όμως την αγάπη την κενή αλλά την ουσιαστική, αυτή που φτάνει μέχρι θυσίας. Αυτήν την ίδια την αγάπη που παρουσίασε ο ίδιος ο Θεός στον άνθρωπο με την ενανθρώπηση  και την θυσία Του. "...Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον (τον άνθρωπον), ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ' ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον...." Αυτήν την ίδια αγάπη που αισθάνεται και ο κάθε άνθρωπος που θέλγεται η καρδιά του, η ψυχή του, για τον Θεό. Και μπροστά σε αυτή την αγάπη δεν βάζει τίποτα άλλο. Διότι η αγάπη του ανθρώπου για τον Θεό δεν είναι ένα αίσθημα αλλά μια ανάγκη, μια προϋπόθεση ζωής.

   Αυτή την ανάγκη αισθάνθηκαν τα πρώτα χρόνια της Εκκλησίας οι απόστολοι και οι πρώτοι χριστιανοί και εγκατέλειψαν τα πάντα για να γυρίσουν και να διαλαλήσουν την παρουσία του Θεού στη γή, φτάνοντας οι περισσότεροι στο μαρτύριο υποστηρίζοντας την πίστη στον αληθινό Θεό. Στα δύσκολα χρόνια της τουρκοκρατίας, τότε που όλα "τά 'σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά" ο Θεός "άγγιξε" την ψυχή κάποιων ανθρώπων και τους έκανε κήρυκες του Ευαγγελίου Του, ισαπόστολους και φωτιστές του σκλαβωμένου γένους. Αυτοί που ένιωσαν αυτό το άγγιγμα ψυχής ήταν άλλοι σημαντικοί και λόγιοι άλλοι πάλι αγράμματοι, ασήμαντοι και απλοϊκοί. Όλοι όμως επέλεξαν το μαρτύριο από την άρνηση του Χριστού! Και έτσι το "δέντρο" της Εκκλησίας μας ποτίστηκε και πάλι με αίμα και θέριεψε ακόμη περισσότερο. Οι νεομάρτυρες είναι μια σημαντικότατη τάξη αγίων, που έχει πολλά να μας διδάξει σήμερα. Μέσα στο νέφος των νεομαρτύρων περιλαμβάνονται Πατριάρχες και αρχιερείς, κληρικοί, καλόγεροι και λαικοί, βασιλείς, άρχοντες και απλοί καθημερινοί άνθρωποι, μπακάληδες, μανάβηδες, αρτοποιοί, ναυτικοί, ράφτες, παντοπώλες, χρυσοχόοι, κα, παιδιά, ενήλικες και γέροι.

   Ανάμεσα σε όλους τους παραπάνω συγκαταλέγεται και ένα παιδάκι, που το τιμούμε στις 16 Οκτωβρίου, ο Άγιος Ιωάννης Σταματελόπουλος ο Τουρκολέκας, που διακρίνεται για την ακλόνητη πίστη του παρά το νεαρόν της ηλικίας του.

   Ο νεομάρτυρας και παιδομάρτυρας Άγιος Ιωάννης ο Τουρκολέκας γεννήθηκε το 1805 στο χωριό Τουρκολέκα Αρκαδίας. Η οικογένεια του διακρινόταν για την ευλάβεια στον Θεό, για την αγάπη προς την πατρίδα και για τον ηρωισμό της. Πατέρας του ήταν ο Σταματέλος Σταματελόπουλος-Τουρκολέκας, ονομαστός αγωνιστής της περιοχής Λεονταρίου και μητέρα του, η αδελφή της συζύγου του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Σοφία. Μεταξύ των τεσσάρων του αδελφών διακρινόταν ο γνωστός οπλαρχηγός Νικήτας, γνωστός ως Νικηταράς (ο τουρκοφάγος) και ο διδάσκαλος της πολεμικής τακτικής ευπαίδευτος λοχαγός Νικόλαος.

   Το 1816 ο Ιωάννης, 11 χρονών τότε, μαζί με τον πατέρα του και τον Αναγνώστη, γιό του αγωνιστή του Πάρνωνα Ζαχαριά , ενώ ταξίδευαν για τα Κύθηρα, λόγω θαλασσοταραχής βρέθηκαν στη Νεάπολη της Λακωνίας. Ο Αγάς της περιοχής Χουσεΐν, με δόλο τους συνέλαβε και τους έστειλε στην ανωτέρα Τουρκική αρχή της Μονεμβασιάς. Εκεί οι συλληφθέντες φυλακίστηκαν στο κάστρο της.

   Στη συνέχεια ο άρχοντας της Μονεμβασιάς ζήτησε οδηγίες από τον Βοεβόδα του Μυστρά, ο οποίος διέταξε να αποκεφαλιστούν και οι τρεις φυλακισμένοι. Πρώτα αποκεφαλίστηκαν ο Αναγνώστης και ο πατέρας του Αγίου.

   Για την ομολογία, το μαρτυρικό τέλος και το θαυμαστό σημείο, που έδωσε ο Θεός, μετά τον αποκεφαλισμό του παιδομάρτυρα, γράφει, σχετικά ο αδελφός του Αγίου, ο Νικηταράς: «Στον αδελφό μου πρότειναν ν’ αλλάξει την πίστη του. Του δείχνουν τον σκοτωμένο πατέρα του και του λέγουν κάθησε να σε κάνουμε Τούρκο. Τότε το παιδί κάνει το σταυρό του και τους απαντά: θα πάω κι εγώ εκεί που πάει ο πατέρας μου. Του ξαναλέγουν· γίνε Τούρκος. Το παιδί όμως ξανακάνει το σταυρό του. Έγινε από το αίμα του σταυρός. Πήραν τα κεφάλια τους στην Τριπολιτσά».

   Η σφαγή και των τριών έγινε στις 16 Όκτωβρίου 1816, έξω από τον Ιερό Ναό του «Ελκομένου Χριστού» στην παλαιά Μονεμβασιά. Εκεί, στο δάπεδο της αυλής του Ναού, το αίμα του παιδομάρτυρα και νεομάρτυρα Ιωάννη, σχημάτισε Σταυρό και έτσι αποκαλύφθηκε η ένδοξη είσοδος του Αγίου στη Βασιλεία του Θεού και η ένταξή του στη χορεία των Μαρτύρων.

   Οι κεφαλές, του νεομάρτυρα Ιωάννη, του πατέρα του και του Αναγνώστου εστάλησαν στον Πασά της Τριπόλεως, τα δε σώματα τους ετάφησαν στην Μονεμβασία, και μέχρι σήμερα παραμένει άγνωστος ο τόπος της ταφής και των κεφαλών και των σωμάτων τους.

   Το σημείο του Σταυρού, το οποίο στο δάπεδο της αυλής του Ναού σχημάτισε το μαρτυρικό και αγνό αίμα του Αγίου Ιωάννη, έγινε πηγή στηριγμού των υποδούλων χριστιανών Ελλήνων και τόπος ιερού προσκυνήματος των πιστών.  

   Ναός του Αγίου υπάρχει στο χωριό που γεννήθηκε και μεγάλωσε.

 

 

designed by: Κώστας Χριστοδούλου