Βρισκόμαστε προ των θυρών της Εθνικής μας επετείου. Κάθε χρόνο, τουλάχιστον τα τελευταία 40, τέτοια μέρα έρχεται στη μνήμη μου ο εκ μητρός παππούς μου Βασίλειος Αβραμούδας. Ο λόγος προφανής για μένα. Ο παππούς ήταν ένας από τους Πατριώτες που ανέβηκαν στις ψηλές κορυφές της Πίνδου για να υπερασπιστούν την Μάνα-Πατρίδα. Ήταν Κυριακή 27 Οκτωβρίου 1940, το πρωί όλοι μαζί στην Εκκλησία. Το απόγευμα ο παππούς (34 ετών) γύρισε στο σπίτι νωρίς, δυο μικρά κοριτσάκια είχανε, το ένα ήταν βρέφος μηνών. Στην οικογενειακή ηρεμία του νιόπαντρου ζευγαριού είχε προστεθεί η χαρά της παρουσίας των θυγατέρων! Η ησυχία της οκτωβριανής νύχτας απλώνονταν στη Νιγρίτα. Σημείο ζωής στους δρόμους της ταλαιπωρημένης μας όμορφης κωμόπολης ήταν μόνο τα αναμμένα φανάρια. Τίποτε δεν προμήνυε τι θα ξημέρωνε…

     Την επαύριον οι Νιγριτινοί αλλά και όλοι οι Έλληνες ξύπνησαν από τις σειρήνες! Πόλεμος! Το ζευγάρι έτρεξαν, ο ένας στο δρόμο να δει τι γίνεται έξω, η άλλη πήρε τα κορίτσια αγκαλιά. Ο παππούς επέστρεψε στο σπίτι και με βλέμμα γεμάτο αγωνία αλλά και ενθουσιασμό ανακοίνωσε στη γιαγιά (31 ετών) ¨έχουμε πόλεμο με τους Ιταλούς, που βύθισαν το πλοίο στην Τήνο τον 15Αύγουστο, κήρυξαν γενική επιστράτευση, πρέπει να ετοιμαστώ να φύγω¨! Απερίγραπτος ο πόνος… Μα και τεράστιος ο ενθουσιασμός! Ο παππούς με την παρέα του έφυγαν με γοργό βήμα γεμάτοι από εθνική υπερηφάνεια να κάνουν το καθήκον τους για την Πατρίδα! Επέστρεψε μετά από 6 μήνες νικητής. Το μόνο του τρόπαιο ήταν μια πληγή στο κεφάλι του και το τρυπημένο σιδερένιο κράνος από τα θραύσματα μια αεροπορικής βόμβας που έσκασε ένα βράδυ μέσα στο φυλάκιο. Μόνος επιζών ο παππούς μου! Το κράτος υποχώρησε τον Απρίλη του ΄41 «μπροστά» στις σιδερόφρακτες γερμανικές μεραρχίες, έτσι κάνει συνήθως μπροστά σε όποιον ισχυρό… Ο στρατός είχε λάβει εντολή, ταπεινωτικά, να οπισθοχωρήσει…  οι στρατιώτες όμως  επέστρεψαν με ψηλά το κεφάλι γιατί αγωνίσθηκαν σε Πίνδο, Μπέλες, Ρούπελ, Οχυρό, Νευροκόπι, Ροδόπη και δεν νικήθηκαν…

    Κάθε φορά που ακούω να αναφέρονται στους ήρωες του ΄40 δακρύζω γιατί σκέφτομαι ότι ένας από αυτούς ήταν και ο παππούς μου!


Έλληνες στρατιώτες στην Πίνδο

 

Πάνω κει στης Πίνδου μας τις κορφές
που θαρρείς τ’ αστέρια φυλούνε
κάθε νύχτα χίλιες αχνές μορφές
τα πυκνά σκοτάδια ερευνούν.

Της Πατρίδας πάντα πιστοί φρουροί
τον εχθρό να `ρθει καρτερούνε
τον εχθρό που πίστευε πως μπορεί
στην Ελλάδα νικητής να μπει.

Η νύχτα φεύγει σβήνουν τ’ αστέρια
τ’ αγρίμια πάνε να κρυφτούν.
μα της Ελλάδας μας τα ξεφτέρια
δε θε να παν ν’ αναπαυτούν.

Εχθροί μιλιούνια ντροπή αιώνια
τ’ άγια μας σύνορα περνούν
και με ντουφέκια και με κανόνια
σίδερο και φωτιά σκορπούν.

Οι γενναίοι μας με τη λόγχη ορμούν
τον εχθρό με λύσσα χτυπούνε
είναι λίγοι, μα τους πολλούς νικούν
κι απ’ τη γη μας πέρα τους πετούν.

Η Υπέρμαχος Στρατηγός των Ελλήνων σκεπάζει τους αγωνιστές του έπους του

 

     Αξίζουμε όμως άραγε  εμείς να λέμε πως είμαστε απόγονοι εκείνων; Αυτό είναι μια απάντηση που ο καθένας μας ΟΦΕΙΛΕΙ να την δώσει στην εαυτό του, στη συνείδησή του, όσοι τουλάχιστον έχουν συνείδηση!

     Προσωπικά, επιτρέψατέ μου να πω,  νομίζω πως η συντριπτική πλειονοψηφία των Ελλήνων πονάνε με τα τεκταινόμενα. ¨Αιμορροούν¨ με τα καμώματα κάποιων πολιτικάντηδων, γνήσιων απόγονων παλαιότερων πολιτικών, που υπέσκαπταν την πατρίδα, την οποία δήθεν υπηρετούσαν… Αυτό όμως, το παρόν μα και το παρελθόν, δεν πρέπει να μας τρομάζει. Η Πατρίδα βασίζονταν σε όλους τους αγώνες στους λίγους που ξυπνούσαν τους πολλούς και έφερναν όλοι μαζί την λευτεριά, έχοντας αντιμετωπίσει την χλεύη πολλών προδοτών!

Οι αγωνιστές της Πίνδου, άνδρες και γυναίκες υπό την σκέπη της Παναγίας

 

     Οι παππούδες μας, που πολέμησαν στην Πίνδο, στη γραμμή Μεταξά αλλά και σε όλους τους Εθνικούς αγώνες πριν αλλά και κατά την διάρκεια της κατοχής, μας δείχνουν τον δρόμο και σήμερα! Με ψηλά το κεφάλι, κέφι και ενθουσιασμό πήγαιναν στο ¨μέτωπο¨ να υπερασπίσουν την Πατρίδα! Κάποιοι τους χλεύαζαν… Αυτοί όμως εκεί, πιστοί στο καθήκον, δρασκέλιζαν αποφασιστικά τον δρόμο που οδήγησε τους ίδιους στη Δόξα και την Πατρίδα στην Ελευθερία! Οφείλουμε και μείς «…επόμενοι τοις ηρωϊκοίς ημών πατράσι…» να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να αγωνιστούμε κατά αυτής της ιδιόμορφης κατοχής, που μπορεί να μην φαίνεται σαν εκείνη του ’41-’44 μα αποδεικνύεται ακόμη πιο καταστροφική, διότι είναι «κατοχή» οικονομική, αξιακή, ηθική… με αποτελέσματα τα οποία θα φανούν σύντομα και θα μπορούν να συγκριθούν μόνο σε αντιδιαστολή με την πραγματική ιστορία. Και δια τούτο οι υπηρέτες αυτής της ιδιόμορφης κατοχής προσπαθούν ακόμη κι αυτή την ιστορία να διαστρεβλώσουν! Δεν έχουν όμως καταλάβει ότι, επειδή η ιστορία του λαού μας γράφτηκε με το αίμα των προγόνων μας, αυτή η ιστορία είναι γραμμένη πρώτα στις ψυχές των Ελλήνων και έπειτα στους τόμους του χάρτου. Γι΄ αυτό ακόμη κι αν καταφέρουν να διαστρεβλώσουν την ιστορία επί του χάρτου, την ιστορία που είναι χαραγμένη στις ψυχές των Ελλήνων δεν πρόκειται να την πειράξουν!

Ο Τσαρούχης με την Παναγία της Νίκης, που ζωγράφησε στο μέτωπο

Ο Γιάννης Τσαρούχης με την Παναγία της Νίκης, που ζωγράφισε στο Μέτωπο 

 

     Τις παραπάνω σκέψεις έγραψα την παραμονή της Εθνική Εορτής της 28ης Οκτωβρίου. Συνήθως τις σκέψεις μου τις ανεβάζω στην ιστοσελίδα μας. Εκείνη την ημέρα όμως κάτι με κράτησε, δεν ξέρω τι! Το άρθρο ήταν τελειωμένο μα δεν το δημοσίευσα. Ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου κατά το κήρυγμά μου λίγο πριν την επίσημη Δοξολογία αναφέρθηκα στις έννοιες Πατρίδα, Κράτος και Έθνος! Μάλιστα ενώ ήμουν έτοιμος να αναφερθώ σε άλλο θέμα, το θέμα των εννοιών επικράτησε στο νου μου. Ολοκληρώθηκε η ομιλία, τελέστηκε η δοξολογία, ομίλησε πολύ κατατοπιστικά ο ομιλητής, τελέστηκε η επιμνημόσυνη δέηση στο Ηρώο, κατατέθηκαν στεφάνια, παρακολουθήσαμε τα παιδιά μας να παρελαύνουν τραγουδώντας αντρίκια το τραγούδι της Μακεδονίας για πρώτη φορά και επέστρεψα σπίτι! Κάτι αισθανόμουν ότι δεν πήγαινε καλά. Τα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά κανάλια μέχρι εκείνη την ώρα «στον κόσμο τους»! Μπήκα τότε στο διαδίκτυο και είδα το γεγονός το οποίο μάτωσε την φετινή Εθνική μας Επέτειο. Ένας Έλληνας της βορείου Ηπείρου, εκ της Ελληνική μειονότητας της βορείου Ηπείρου έπεσε νεκρός από πυρά που αντήλλαξε με Αλβανούς κομάντο. Αμέσως σκέφτηκα ότι το καυτό αίμα αυτού του παλικαριού πότισε έναν τόπο Ελληνικό, που δυστυχώς επειδή κάποιοι ξένοι ηθέλησαν διαφορετικά και επειδή βρέθηκαν και κάποιοι δικοί μας να οργανώσουν και τότε την προδοσία η Ελληνική βόρεια Ήπειρος πέρασε στα χέρια των Αλβανών!

Φωτογραφία από την επίσημη ανακήρυξη της Αυτονομίας της Βόρεια Ηπείρου την 1η Μαρτίου 1914 στο Αργυρόκαστρο

 

     Μα γιατί;

     Ο Ελληνικός Στρατός δεν απελευθέρωσε εκείνα τα χώματα;

     Η Ελλάς δεν πρωταγωνίστησε στους Παγκοσμίους πολέμους στο πλευρό των συμμάχων καταφέρνοντας καίρια πλήγματα στις δυνάμεις των εχθρικών κρατών;

     Η Ελλάς δεν ήταν ανάμεσα στις νικήτριες χώρες του Β΄Παγκοσμίου πολέμου;

Παρέλαση των υπό διωγμόν Ελληνοπαίδων της Βόρειας Ηπείρου στη Χειμάρρα

 

     Ερωτήματα που πληγώνουν κάθε υγιώς σκεπτόμενο Έλληνα Πατριώτη, που δεν έχει ¨καλύψει τις ανάγκες του¨ για να αλλάξει συνείδηση! Είπα μέσα μου πως το θέμα είναι πολύ σοβαρό και θα πρέπει να δούμε την εξέλιξή του! Περίμενα πως έστω τώρα το ελληνικό κράτος, συγνώμη που δεν έβαλα εισαγωγικά στο ελληνικό, θα υπερασπιζόταν τα δίκαια του Ελληνικού Έθνους! Μάταια… Αντίθετα άρχισαν να εξαπολύονται ύβρεις έναντι ενός νεκρού από πολλά Μ.Μ.Ε., μερίδα πολιτικών, αλλά και πολλά «trolls»,  πράγμα που αποτελεί κακούργημα! Πόση απογοήτευση πια θα μας γεμίσουν κάποιοι συμπολίτες μας; Ο εθνομάρτυρας Κωνσταντίνος Κατσίφας είναι δεδομένο πως ανήκει πλέον στο «πάνθεον» των Ηρώων που έπεσαν υπέρ Πατρίδος!

Ο δολοφονηθείς την 28/10/2018 υπό του Αλβανικού καθεστώτος υπό την ανοχή της Ελληνικής κυβέρνησης βορειοηπειρώτης Κωνσταντίνος Κατσίφας

      

     Αυτό όμως που με πειράζει ακόμη περισσότερο είναι ότι η ανικανότητα, ή μάλλον ορθότερα η ανυπαρξία, του ελληνικού κράτους βοηθά κάποιους ακραίους ανθρώπους να εκμεταλλευτούν την κατάσταση και να παρουσιάσουν ότι οι Έλληνες εκδικούνται για την δολοφονία του εθνομάρτυρα Κατσίφα στην Ελλάδα τους οικονομικούς μετανάστες από την Αλβανία. Αυτό είναι λάθος μα και ανεπίτρεπτο! Η συντριπτική πλειονοψηφία των Αλβανών μεταναστών έχουν αφομοιωθεί στην Ελληνική κοινωνία! Οι Έλληνες πολίτες έχουν αγκαλιάσει τους Αλβανούς και τους έχουν βάλει στα σπίτια τους, στις γειτονιές τους, στις πόλεις και στα χωριά τους, στην Πατρίδα μας! Οι Αλβανοί αδελφοί μας εδώ και τριάντα περίπου χρόνια ζούνε στην Ελλάδα με σεβασμό προς τους Έλληνες, την Πίστη, την Ιστορία, τα ήθη και τα Έθιμά τους!

 

 

     Οι άνομες πράξεις του αλβανικού κράτους με τις ανικανότητα του ελληνικού κράτους δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επηρεάσει την αρμονική συμβίωση Ελλήνων και Αλβανών στη χώρα μας! Είμαστε αδέλφια, πόσο μάλλον που οι περισσότεροι έχουν ασπασθεί την Ορθόδοξοι Πίστη μας! Τους τιμούμε και μας τιμάνε! Προσοχή λοιπόν! Γιατί πολύ φοβάμαι ότι κάποιοι αυτό θέλουν να προκαλέσουν, να χωριστούμε! Φτάνει τον διαχωρισμό που έχουν επιβάλει ανάμεσα σε Πατριώτες και προδότες!!!

Τα Ελληνόπουλα της Βόρειας Ηπείρου μας κοιτάνε στα μάτια και μας λένε: "ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΗ ΜΑΣ ΞΕΧΝΑΤΕ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΜΕΙΣ"

 

Ας μείνουμε όλοι ενωμένοι, γιατί «οι καιροί ου μενετοί»!

designed by: Κώστας Χριστοδούλου