Μας αξίωσε και φέτος η Χάρις του Τρισαγίου Θεού να εισέλθουμε στην περίοδο του Τριωδίου, το προπαρασκευαστικό στάδιο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Της αγωνιστικής και ευλογημένης αυτής περιόδου, που δι΄ αυτής προετοιμαζόμαστε με μετάνοια, νηστεία, προσευχή, δάκρυα, και τακτική συμμετοχή στο Πανάχραντο Μυστήριο της ενώσεως μας με τον Χριστό, να βιώσουμε τα ιερά γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας και δι΄ αυτών να αντιληφθούμε το άπειρο μέγεθος της αγάπης, της φιλανθρωπίας και συγκαταβάσεως του Θεού.

Ευρισκόμαστε ήδη στη δεύτερη εβδομάδα του Τριωδίου, κατά την οποία οι Ιεροί Πατέρες όρισαν να διδασκόμαστε από την παραβολή του Κυρίου, την αναφερομένη στον άσωτο υιό του πολυεύσπλαχνου πατρός. Το σύνολο της Καινής Διαθήκης αναφέρεται στην αγάπη και την ευσπλαχνία του Θεού, μα και αν γινόταν ποτέ να χαθεί ολόκληρη η Καινή Διαθήκη και να μείνει η παραβολή αυτή, θα έφτανε να διδαχθούν οι χριστιανοί την αγάπη του Θεού, που υπερβάλει της ανθρωπίνης, και τον τρόπο που, εκμεταλλευόμενος, ο άνθρωπος δύναται να σωθεί!

Ο νέος της παραβολής, είχε την περιέργεια να γνωρίσει τις απολαύσεις που θα μπορούσε να του προσφέρει η μάταιη και σειρηνοφόρος αυτή ζωή. Αποφάσισε να αφήσει πίσω του την σιγουριά και την γαλήνη της πατρικής του οικίας και να ψάξει την απόλαυση στον κόσμο. Απαίτησε και πήρε την περιουσία, που θα του αναλογούσε, και ξεκίνησε να πάει εις «χώραν μακράν». Μακριά από τον πατέρα, μακριά από την ηρεμία του σπιτιού του. Εκεί που θα μπορούσε να γνωρίσει κάθε είδους απόλαυση χωρίς την δέσμευση του νόμου του πατέρα. Εκεί λοιπόν «…διεσκόρπισε την περιουσίαν ζων ασώτως…»

Τι σημαίνει όμως το «ζων ασώτως»; Αυτός ο νέος άνθρωπος δελεαζόμενος από τις «Σειρήνες» των παθών ξόδεψε την περιουσία του, προφανώς, με κάθε εφάμαρτο τρόπο! Έζησε ασώτως, άνευ ευπρεπείας και σεμνότητος, με αμαρτωλά φαγοπότια και μέθαις με πράξεις αισχρές και εξευτελιστικές για την κατ΄εικόνα και καθομοίωσιν Θεού φύση του. Έζησε προς καιρόν φροντίζοντας για την ικανοποίηση των ατάκτων και παρανόμων επιθυμιών της σαρκός του. Η μέθη, η λαιμαργία, η γαστριμαργία, το ψεύδος, η πορνεία, η μοιχεία και η ομοφυλοφιλία ήταν προφανώς τα πάθη της καθημερινότητας στην άσωτη ζωή του. Τα πάθη αυτά, τα οποία είναι κολάσιμα αμαρτήματα!

Γιατί;

Γιατί απομακρύνουν τον άνθρωπο από τον Πατέρα-Θεό!

Γιατί αμαυρώνουν την φύση του ανθρώπου!

Γιατί γεμίζουν τον άνθρωπο  κόλαση και διά τούτο την κόλαση με ανθρώπους!

Γιατί οδηγούν τον άνθρωπο σε ζωώδη κατάσταση, καθιστώντας τον έρμαιο των παθών του!

Μα, μήπως όλα αυτά δείχνουν το μέγεθος και της δικής μας συντριβής στην αμαρτία;

Μήπως και εμείς ζούμε ασώτως;

Μήπως και εμείς έχουμε εγκαταλείψει τον Θεό-Πατέρα μας και έχουμε οδηγηθεί σε χώραν μακράν του Θεού;

Μήπως και μεις έχουμε παρασυρθεί από τα πάθη μας;

Μήπως και μεις έχουμε γίνει δούλοι των αμαρτιών μας;

Μήπως και μεις πέσαμε σε αυτές ή κάποιες από αυτές τις αμαρτίες;

Οδηγούμαστε συνεπώς και εμείς στην κόλαση;

Έχουμε αφήσει τη σιγουριά που μας δίδει η Εκκλησία μας, που είναι η πατρική μας εστία, και ζούμε επιθυμώντας «γεμίσαι την κοιλίαν» μας με τροφή βρώμικη, που δεν αρμόζει για ανθρώπους!

Η Εκκλησία μας, όμως που διά μέσου των αιώνων διαφυλάσσει Χριστόν, μας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Μας προειδοποιεί! Στέκει ως φάρος τηλαυγής ειδοποιώντας μας να συνειδητοποιήσουμε τα πάθη μας και να απομακρυνθούμε από αυτά! Πάντοτε το αυτό πράττει η Εκκλησία διά των λειτουργών της! 

Σήμερα όμως όσοι μιλούνε για Θεό, όσοι υπηρετούνε τον Θεό διώκονται!

Ναι πατέρες και αδελφοί μου, διωκόμαστε διότι λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη!

Διωκόμαστε διότι κηρύττουμε και υπηρετούμε, έστω με τις ατέλειές μας, Χριστόν, Εσταυρωμένο και Αναστάντα!

Διωκόμαστε διότι λέμε τι είναι αμαρτία!

Πολλοί λειτουργοί της Εκκλησίας, όσοι τουλάχιστον βγαίνουν στα Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως (ή αποχαυνώσεως), αντιμετωπίζουν την λοιδορία και τη συκοφαντία των «παπαγάλων»!

Μας αφαίρεσαν και διά νόμου την υποχρέωσή μας να ονομάζουμε την αμαρτία και να καθοδηγούμε τους ανθρώπους μακριά από αυτήν.

Εμείς όμως θα συνεχίσουμε να υπηρετούμε την Εκκλησία μας. Να συμπαραστεκόμαστε στους ανθρώπους μας. Στις πληγές τους θα συνεχίσουμε να «επιχέουμε οίνον και έλαιον». Μπορεί ο οίνος όταν πέφτει στην ανοιχτή πληγή να πονάει μα αποστειρώνει! Το έλαιο μαλακώνει και τα δύο θεραπεύουν! Οι υπηρέτες της Εκκλησίας θα συνεχίζουμε να υπερασπιζόμαστε την Εκκλησία και να κρατάμε ψηλά ως λάβαρα τα ιερά δόγματά της. Γιατί η Εκκλησία είναι ο Χριστός, ο οποίος χθές και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας. Και την Εκκλησία «πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής»!

Μα…Θά΄λεγε κανείς…αυτοί οι άνθρωποι που έχουν πέσει στην αμαρτία τι θα κάνουν;

Αυτοί που ζουν ασώτως τι θα γίνουν;

Εδώ έρχεται η Εκκλησία μας να μεταφέρει το μήνυμα του Χριστού! «ου γαρ ήλθε καλέσαι δικαίους αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν»!

Αυτός είναι ο δρόμος της επιστροφής στην πατρική οικία, στον Πατέρα-Θεό.

Η μετάνοια, η αλλαγή μυαλού και τρόπου ζωής. Ή όπως πολύ όμορφα θα ακούσουμε από τον Χριστό αύριο στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα, «ελθών εις εαυτόν!»

Αυτό με καλεί να κάνω η Εκκλησία μας. Να συνειδητοποιήσω την πτώση μου και να μονολογήσω «πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι; Τούτο ποιήσω… ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου· οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν μὲ ὡς ἕνα τῶν μισθίων σοῦ.»

Σαν πάρω τον δρόμο της επιστροφής, θα αντικρύσω στα πρώτα κιόλας βήματα της μετανοίας τον Θεό-Πατέρα να με αναμένει, στο σημείο όπου τον άφησα…

Και σαν γονατίσω στο εξομολογητήριο, κάτω από το πετραχήλι του πνευματικού, με κατεβασμένο από ντροπή το βλέμμα μου και του πω «πάτερ, αναγνωρίζω τα πάθη μου, βλέπω τις αμαρτίες μου, πονάω για τις πτώσεις μου! ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου· οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν μὲ ὡς ἕνα τῶν μισθίων σοῦ.»    

Τότε, έχω την διαβεβαίωση της συνέχειας, «είπε ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἢν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἢν καὶ εὑρέθη. Καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι.» Είμαι πλέον και πάλι παιδί του!

Εύχομαι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός να καταπέμψει εξ ουρανού φώτιση προς όλους μας να κάνουμε με παρρησία το καθήκον μας!

Επιπλέον εύχομαι να έλθουμε όλοι «εις εαυτόν»! Να αναγνωρίσουμε την όποια αμαρτία, να αποδεχθούμε ότι είναι αμαύρωση της εικόνας μας, να μετανοήσουμε, να εξομολογηθούμε και να γυρίσουμε έτσι στην πατρική μας οικία ζητώντας το έλεος και την αγάπη του Θεού. Έχοντας δεδομένο ότι θα βρούμε τον Θεό να μας περιμένει λέγοντάς μας ¨Καλώς ήρθες παιδί μου! Είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου!¨

 

designed by: Κώστας Χριστοδούλου