Παρεκκλήσια Αγίου Γεωργίου

     Το σημερινό Ιερό Παρεκκλήσιο της Αγίας Παρασκευής θεμελιώθηκε το 1977 αποπερατώθηκε στις 26/7/1978 οπότε και έγιναν τα θυρανοίξια και η πρώτη Αρχιερατική Θεία Λειτουργία από τον Μητροπολίτη Σερρών και Νιγρίτης κυρό Κων/νο Καρδαμένη. Βέβαια του σημερινού Παρεκκλησίου προϋπήρχε ένα αρκετά μικρότερο, για το οποίο δεν γνωρίζουμε ιδιαίτερα στοιχεία για το πότε και από ποιόν ανοικοδομήθηκε. Η παράδοση λέει ότι μια κυρία, πρόγονος της σημερινής οικογένειας Μπασδάρα πηγαίνοντας σε μια κοντινή στο χώρο εκείνο βρύση (το νερό της βρύσης έβγαινε από μια μεγάλη τρύπα, σαν μικρή σπηλιά), άκουσε μια φωνή από το βάθος της τρύπας που έβγαινε το νερό την φωνή μια γυναίκας που έλεγε: ¨Είμαι η Παρασκευή και θέλω να μου φτιάξετε εδώ το σπίτι μου¨. Έτσι λοιπόν κτίστηκε, με παραίνεση της ίδιας της Αγίας Παρασκευής, το πρώτο Παρεκκλήσιο αφιερωμένο στη χάρη της. Το Παρεκκλήσιο κτίστηκε σε οικόπεδο ιδιοκτησίας του Ιερού Ναού αρκετών στρεμμάτων. Στην περίοδο του μεσοπολέμου το, εκτός του Παρεκκλησίου, οικόπεδο χρησιμοποιήθηκε ως ενοριακό κοιμητήριο μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1950, οπότε παραχωρήθηκε δωρεάν στο δημόσιο για την κατασκευή του 3ου δημοτικού σχολείου Νιγρίτας. Τότε τα κοιμητήρια της ενορίας μεταφέρθηκαν σε δημοτικό χώρο, εκεί που βρίσκονται μέχρι και σήμερα.   

     Το παλαιό Παρεκκλήσιο λοιπόν κατεδαφίστηκε ως ετοιμόρροπο και στη θέση του χτίστηκε το σημερινό. Οι Ιερείς – Εφημέριοι της εποχής εκείνης ήταν ο Οικονόμος Μιλτιάδης Ιλαρίδης και o Οικονόμος Παύλος Κοσατζής. Εκκλησιαστικό συμβούλιο κατά την ανοικοδόμηση του Ναού ήταν οι  αείμνηστοι Οικονόμος Μιλτιάδης Ιλαρίδης Πρόεδρος, Μιλτιάδης Δράκος, Σωτήριος Μπέογλου, Μάρκος Τουτουντζής και Βασίλειος Δρονούδας. Στις 19/10/1990 έγιναν τα εγκαίνια από τον Μητροπολίτη Σερρών και Νιγρίτης κυρό Μάξιμο.

     Στο Παρεκκλήσιο αυτό τελείται από την ανοικοδόμησή του κάθε Παρασκευή ο Όρθρος και στη συνέχεια η Θεία Λειτουργία. Πανηγυρίζει στην μνήμη της Αγίας Παρασκευής στις 26 Ιουλίου και μαζεύει ιδιαίτερα στον Πανηγυρικό Εσπερινό αλλά και την επαύριον στην Θεία Λειτουργία πλήθος πιστών που προστρέχουν στην Χάρη της Αγίας Παρασκευής κομίζοντας προς Αυτήν τις δεήσεις και τις ευχαριστίες τους.

     Τα τελευταία χρόνια, στα πλαίσια της εορτής του Παρεκκλησίου πέραν των Ιερών Ακολουθιών, διοργανώνονται από την Εκκλησιαστική Επιτροπή εόρτιες εκδηλώσεις με τη συνοδεία παραδοσιακής μουσικής, απόγονοι δε της προαναφερομένης ενορίτισσας προσφέρουν στους συνεορταστές Κουρμπάνι (μαγειρεμένη γίδα με πατάτες)."

 

     Το Παρεκκλήσιο αυτό βρίσκεται στον ανηφορικό δρόμο στην έξοδο της Νιγρίτας προς Θερμά.

     Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Νικήτας ο Γότθος δεν είχε καμιά σχέση με την Νιγρίτα και την περιοχή. Ένα περιστατικό όμως που συνέβη στα τέλη της Γερμανικής κατοχής, κατά την ημέρα εορτής του Αγίου Νικήτα την επαύριον της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, δηλαδή στις 15 Σεπτεμβρίου, κατέστησε τον Άγιο Μεγαλομάρτυρα Νικήτα δεύτερο πολιούχο και προστάτη της πόλεώς μας. Το περιστατικό αυτό είχε να κάνει με την διάσωση της Νιγρίτας και των κατοίκων της από ένα άλλο ολοκαύτωμα πολύ μεγαλύτερο από το ολοκαύτωμα των Κερδυλίων, των Καλαβρύτων αλλά και από τα ανά την Πατρίδα μας ολοκαυτώματα. Η ιστορία της διάσωσης της Νιγρίτας έχει ως εξής· Ήταν 14 Σεπτεμβρίου 1944. Οι Γερμανοί την ημέρα εκείνη συγκέντρωσαν 700 άνδρες Νιγριτινούς από 18 ετών, πάνω στο ύψωμα  όπου σήμερα είναι το Παρεκκλήσιο του Αγίου Νικήτα (Τις γυναίκες και τα παιδιά τους είχαν μαζεμένους στο 2ο δημοτικό σχολείο). Ήταν αποφασισμένοι να τους εκτελέσουν όλους και στη συνέχεια να κάψουν τα σπίτια τους. Ο λόγος της κίνησης αυτής των Γερμανών ήταν ότι Έλληνες ΕΛΑΣίτες αντάρτες κατά την αποχώρηση των Γερμανικών στρατευμάτων κατοχής τους έστησαν ενέδρα στην περιοχή «Τάσιουλουκ». Μετά από μάχη που επακολούθησε την ενέδρα έπιασαν τρεις Γερμανούς στρατιώτες αιχμαλώτους. Οι Γερμανοί είχαν ανακοινώσει πως θα προέβαιναν στο ολοκαύτωμα αν οι αντάρτες δεν έφερναν πίσω ζωντανούς τους Γερμανούς αιχμαλώτους. Εθελοντής για να μεταφέρει το μήνυμα αυτό στους αντάρτες αυτοπροτάθηκε ο Αρχιμανδρίτης Κωνσταντίνος Καρδαμένης (μετέπειτα Μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης) και ο νεαρός τότε αείμνηστος σήμερα παντοπώλης Αθανάσιος Χατζηπρίμος. Με οδηγό-βοηθό λοιπόν τον νεαρό Αθανάσιο ο Αρχιμ. Κωνσταντίνος ανέβηκε στα βουνά του Σοχού, όπου ήταν το λημέρι των ανταρτών. Στο δρόμο προθυμοποιείται να βοηθήσει την προσπάθεια αυτή ο Νιγριτινός Αθανάσιος Καρβουνιάρης ο οποίος ήταν δεινός κυνηγός και γνώριζε όλα τα μονοπάτια της δύσβατης ορεινής περιοχής. Με πολύ κόπο οι τρείς συνοδοιπόροι φτάνουν στο αρχηγείο των ανταρτών αλλά οι Γερμανοί στρατιώτες είχαν ήδη δολοφονηθεί. Ευτυχώς την ώρα εκείνη, ο π.Κωνσταντίνος εμπνεύσθηκε την λύση για να σωθεί η Νιγρίτα· Δεινός γνωστής ο ίδιος της Γερμανικής γλώσσας έγραψε μια επιστολή, που φέρονταν ως συντάκτες της οι τρεις Γερμανοί στρατιώτες, να λένε ότι είναι καλά, ότι είναι αιχμάλωτοι πολέμου και ότι θα επιστρέψουν στην πατρίδα τους μετά την λήξη του πολέμου. Πέρασε η ημέρα και ξημέρωσε η 15η Σεπτεμβρίου, την ώρα που τα πολυβόλα είχαν στηθεί στο ύψωμα, στόχευαν τους Νιγριτινούς και περίμεναν το νεύμα του Αξιωματικού για να ηχήσουν∙ την στιγμή εκείνη ο ηρωικός Ιεροκήρυκας πλησιάζει και επιδίδει την επιστολή στον διοικητή. Κάτι ειπώθηκε μεταξύ των Γερμανών αξιωματικών και ως εκ θαύματος σταματά η εκτέλεση και δίνεται εντολή να μαζευτούν οι Γερμανοί και να ανεβούν στα φορτηγά και να αναχωρήσουν. Πράγμα που τελικά έγινε. Οι Γερμανοί επιβιβάστηκαν και αποχώρησαν για πάντα από την Νιγρίτα και από όλη την Πατρίδα μας.

     Το θαύμα αυτό δεν μπορούσε να μην αποδοθεί στην επέμβαση του κατά την ημέρα εκείνη εορταζομένου Αγίου Νικήτα του Γότθου. Από εκεί και πέρα ο Άγιος αυτός κατέστη προστάτης των Νιγριτινών και κάθε χρόνο η μνήμη του τιμόταν ιδιαίτερα, με λιτανεία της εικόνας από τον ενοριακό Ναό του Αγίου Γεωργίου προς τον χώρο της παρ’ ολίγον εκτελέσεως, με πανηγυρικό Εσπερινό, με Πανηγυρική Θεία Λειτουργία και δοξολογία με σχετική ομιλία. Την δεκαετία του ’50 οι ευεργετημένοι από τον Άγιο κάτοικοι έκτισαν και ένα μικρό Εκκλησάκι στο οποίο τελούνται κάθε χρόνο οι ακολουθίες της εορτής του Αγίου. Δυστυχώς όμως οι λαμπρές ευχαριστήριες τελετές που γινόταν αρχικά, με την πάροδο του χρόνου (συγκεκριμένα στις αρχές της δεκαετίας του 1980) και άνευ σοβαρού λόγου σταμάτησαν και περιορίστηκαν σε ένα Πανηγυρικό Εσπερινό και μια Θεία Λειτουργία. Και μάλιστα τα τελευταία χρόνια οι νεότερες γενιές μη γνωρίζοντας την ιστορία του Ιερού αυτού Παρεκκλησίου σταμάτησαν να Εκκλησιάζονται την ημέρα εκείνη με αποτέλεσμα στο διάβα του χρόνου να ξεχαστεί τελείως η θαυματουργική διάσωση της Νιγρίτας από βέβαιο ολοκαύτωμα με την επέμβαση του Μεγαλομάρτυρα Αγίου Νικήτα του Γότθου.

     Η τοπική μας εκκλησία με πρώτο τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ. Θεολόγο που επιθυμεί να προάγει και διασώσει την ιστορία του τόπου αυτού αλλά και γενικότερα, αποφάσισε να δώσει στο πανηγύρι αυτό την αίγλη που του αρμόζει. Όπως αντιλαμβανόμαστε δεν πρόκειται απλά για ένα θρησκευτικό πανηγύρι, έναν εορτασμό της μνήμης ενός Αγίου. Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με μια διπλή εορτή αφ’ ενός την μνήμης του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Νικήτα του Γότθου αλλά και την επέτειο της διασώσεως της πόλεώς μας από βέβαιο ολοκαύτωμα, και αυτό οφείλουμε να το εορτάσουμε δοξολογώντας τον Άγιο Θεό που διά πρεσβειών του Αγίου Νικήτα διέσωσε και τους προγόνους μας άρα και εμάς και την πόλη μας.    

  

designed by: Κώστας Χριστοδούλου