Ζωντανή Μετάδοση

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΕΦΕΤΙΝΗΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΜΑΣ ΘΑ ΤΕΛΕΣΤΕΙ ΟΠΩΣ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 13 ΧΡΟΝΙΑ ΙΕΡΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ.

ΑΣ ΜΗΝ ΧΑΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΔΕΙ Η ΑΓΙΑ ΜΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ!

Προμηθευτείτε από το Ναό μας τον φάκελο με το δίπτυχο για να συμπληρώσετε τα ονόματά σας, ζώντων και κεκοιμημένων,

και παραδώσετέ τον μέχρι τις 15 Νοεμβρίου.

Το Ιερό Σαρανταλείτουργο, δηλαδή η καθημερινή Θεία Λειτουργία για σαράντα ημέρες, θωρακίζει πνευματικά τον τόπο στον οποίο τελείται, ιδιαίτερα όμως θωρακίζει και ενδυναμώνει όσους συμμετέχουν σε αυτό. Ο καλύτερος τρόπος για να συμμετέχουμε στο Ιερό Σαρανταλείτουργο είναι να γράψουμε τα ονόματα των ζώντων και κεκοιμημένων της οικογένειάς μας αλλά και να είμαστε παρόντες εάν είναι δυνατόν στις Θείες Λειτουργίες που θα τελεστούν. 

Τα έσοδα από το Σαρανταλείτουργο θα διατεθούν για την αποπληρωμή του έργου της λίθινης επένδυσης που έγινε στο Νάρθηκα του Ναού μας.

Φέτος το φυλλάδιο, το οποίο εκδίδουμε με την ευκαιρία του Σαρανταλείτουργου, το αφιερώσαμε στην εμπειρία ζωής των προγόνων μας, την οποία μας κληροδότησαν ως ιερή παρακαταθήκη. Είναι χρήσιμη η εμπειρία τους πάντοτε, ειδικά όμως σε δύσκολες περιπτώσεις. Πώς αντιμετώπιζαν τα προβλήματά τους οι πρόγονοί μας; Πως συμπεριφέρονταν σε καιρό πολέμου; Τι έκαναν σε καιρό πείνας; Τι έπρατταν όταν τους απειλούσαν σοβαρές αρρώστιες; Στο τελευταίο ερώτημα θα κάνουμε μια προσπάθεια να απαντήσουμε, επί του παρόντος.

Οι στιγμές που ζει η κοινωνία μας είναι κρίσιμες και μοναδικές για τα δεδομένα των τελευταίων 100 χρόνων, καθώς με πρόσχημα τον Κορωναϊό γίνεται συντεταγμένη προσπάθεια αποσταθεροποίησης της κοινωνίας μέσω του φόβου για την υγεία, της απομάκρυνσης του ανθρώπου από τον συνάνθρωπο, της κατατρομοκράτησης του κοινωνικού συνόλου, των υπερβολικών μέτρων που οδηγούν στην οικονομική εξαθλίωση και κυρίως της απαξίωσης της Πίστης, η οποία κυρίως και πρωτίστως είναι αυτή που μπορεί να στηρίξει τους κλυδωνιζόμενους στην τεχνητή τρικυμία της κοινωνίας ανθρώπους. Οι περισσότεροι άνθρωποι ψάχνουν τρόπο να σωθούν από τον ιό της "κορώνας". Η ιστορία μας δείχνει ξεκάθαρα τον τρόπο της σωτηρίας μας. Οι πρόγονοί μας σε τακτά χρονικά διαστήματα καλούνταν να αντιμετωπίσουν θανατηφόρους ιούς (χολέρα, λέπρα, ευλογιά, πανούκλα κ.α.). Αρκετές από αυτές έφτασαν σε επίπεδο επιδημίας, κάποιες εξ αυτών έφτασαν και στο επίπεδο της πανδημίας αποδεκατίζοντας εκατομμύρια ανθρώπων σε όλες τις ηπείρους. Μέσα τους είχαν ως στέρεα βάση τον λόγο του αποστόλου Παύλου στην Προς Εβραίους επιστολή «…οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν»(13.14). Είχαν πίστη στον Θεό άρα και εμπιστοσύνη στο θέλημά Του. Γνώριζαν και είχαν την ελπίδα πως σκοπός τους δεν ήταν τα λίγα χρόνια παραπάνω σε αυτόν τον κόσμο αλλά η μέλλουσα ατελεύτητη ζωή.

Επικαλούμενος τον Σερραίο χρονογράφο Ιερέα παπαΣυναδινό θα ήθελα να παρουσιάσω με τα λόγια του συγγραφέα το γεγονός του «θανατικού» στις Σέρρες στα μέσα του 17ου αιώνα. Ο ίδιος βέβαια, στο χρονογράφημά του, μας πληροφορεί πως η πανούκλα δεν είχε «χτυπήσει» μόνο την πόλη των Σερρών αλλά σχεδόν όλον τον τότε γνωστό κόσμο. Θα μπορούσαμε λοιπόν, σύμφωνα με τα ισχύοντα δεδομένα να χαρακτηρίσουμε τον ιό που προκάλεσε δεκάδες –ίσως και εκατοντάδες χιλιάδες, ακόμη και εκατομμύρια- θανάτους ως μια πανδημία.

 Ο συγγραφέας καταγράφει τα εξής: «Τῷ αὐτῷ χρόνῳ (1641) ἀπό τόν Σεπτέμβριο μῆναν καί ὅλον τόν χειμώνα καί ὅλον τό καλοκαίρι τόσον μεγάλον θανατικόν ἐγίνην εἰς τους ἀνθρώπους εἰς ὅλον τόν κόσμον καί διέδραμεν Μεσίρι, Ἀνατολή, Προῦσα, Πόλη, νησία, Ῥούμελη, Θετταλία, Θεσσαλονίκη, Σερβίαν, Βουλγαρίαν, Φιλιππούπολιν, Μελινίκον, Σιδερόκαστρον, Δράμαν, Ζιχνοχώρια, Σέρρας καί δέν ἀφήκεν οὔτε κάστρη οὔτε χῶρες ἀβλαβούς οὔτε ὁσπίτι καί δέν τό ἐθυμήθην κανείς ἀπό τούς γέροντες εἰς τόν καιρόν τους νά διεδράμῃ τόσον τόπον. Καί ἐκεῖ ὁπού ἐσέβηνεν ὁ θάνατος ὅλους τούς ἐθέριζεν καί ἐάν ἐγλύτωνεν κανείς, ἀμή ὁσπίτι δέν ἐγλύτωνεν. Καί τόση κακή ἦτον ἡ πανούκλα ὅτι ὅποιος τήν ἔβγαζεν πλέον γλυτωμόν δέν εἶχεν, καί τόσο γλήγορα τούς ἐθέριζεν ὅτι δέν ἔκαμαν ἀστενεῖς ἀπό μία και δύο ἡμέρες, κάπου καί ἀραία νά ἀστενήσῃ μία ἐβδομάδα καί ἀπό τούς ἑκατόν ἕνας νά ξεπονέση. Καί ἀπέθαναν εἰς τάς Σέρρας τί Τοῦρκοι, τί Χριστιανοί, τί Ἑβραῖοι, τί ὁγύφτοι, ὡς ͵ι͵β΄ (12.000). Ὁμοίως ἐδιέδραμε καί ἡ λοιμική καί ψώρα καί ματόπονος. Αὐτόν τόν χρόνον μεγάλη ὀργή ἦτον εἰς τους ἀνθρώπους. Καί τότες ἦταν, ὤ αδελφέ νά ἰδῇς παντοῦ εἰς τόν κόσμον τό πῶς ἔκλαιγαν οἱ ἄνθρωποι, ἄνδρες τε καί γυναῖκες, γέροντες καί παιδία, πατέρες καί μητέρες, ἀδελφοί καί ἀδελφές, μάνες καί τά μικρά παιδιά, Τοῦρκοι καί Χριστιανοί, Ἑβραίοι καί Ὁγύφτοι, Κοϊνάροι καί χωριάτες, Ἀρμένηδες καί Καραμανλῆδες, Ἀράπηδες καί Ὀτεακαλῆδες, Φράγγοι καί Θαλασσίτες, Σέρβοι τε καί Βούλγαροι, Βλάχοι τε καί Αλβανίτες. Καί νά ἐκοίταζες τό πῶς ἀγκαλίαζεν ἡ μάνα τό παιδί καί τό παιδί τήν μάνα, ὁ ἄνδρας τήν γυναίκα του καί ἡ γυναίκα τόν ἄνδρα, ὁ ἀδελφός τήν ἀδελφή καί ἡ άδελφή τον ἀδελφόν, καί πατέρας τό παιδάκιν του καί ἡ μάνα τό παιδίν της καί τό πῶς ἀπεθήνησκαν καί οἱ δύο αγκαλιασμένοι καί τό πῶς ἀγκαλίαζεν ἡ νεόνυμφη τήν μάναν της καί ὁ νεόγαμπρος τόν πατέρα καί πάππος τά εγγόνιά του καί τά δισέγγονα τήν μανίτζα καί ὁ ἠγαπημένος τόν φίλον του καί πάντες τούς δικούς τους καί τό πῶς ἀπεθήνησκαν οἱ δύο ἀγκαλιασμένοι. Καί τότες, ὤ ἀδελφέ μου, νά ἐκοίταζες καί νά ἄκουες· θρῆνος καί κλαυθμός καί ὀδυρμός πολύς καί μεγάλος καί ἀπαρηγόρητος εἰς ὅλους τούς ἀνθρώπους τούς ταλαίπωρους. Τότες νά ἐκοίταζες δάκρυα νά τρέχουν ἀπό τά ‘μμάτια τῶν ἀνθρώπων ὡσάν τό ποτάμι, νά κλαίουν τήν συμφοράν τους τήν μεγάλην ὁπού τούς ἦλθεν ἀνεθάρρετα καί ἀνέλπιστα. Καί τίς διηγήσεται τόν κλαυθμόν καί τόν ὀδυρμόν καί τόν θρῆνον τόν ἀπαρηγόρητον ὁπού εἶχαν οἱ ἄθλιοι; … Τῷ αὐτῷ χρόνῳ ὅλον τόν χειμῶνα πολλές δέησες ἔκαμαν οἱ ἱερεῖς, πᾶσα εἷς τόν μαχαλάν του, ἀπό πέντε ἕξι βολές. Ὁμοίως ἔκαμαν καί εἰς τήν μητρόπολιν ὅλοι οἱ ἱερεῖς μαζί, καί ἐλειτουργοῦσαν τέσσερεις καί πέντε δέησες ὁλονύκτιον, ἀγρυπνίες καί λιτανεῖες καί ἔψαλλαν τόν κανόνα τῆς Θεοτόκου καί πάντων τῶν Ἁγίων καί τῆς λοιμικῆς νόσου, ὁμοίως καί τές εὐχές καί τόν δεσποτικόν κανόνα τοῦ σεισμοῦ καί ἄλλα πολλά τινα κατανυκτικά. Καί ἦταν ὅλοι οἱ Χριστιανοί μέ κηρία ἀναμμένα, μικροί τε καί μεγάλοι, ἄνδρες τε καί γυναῖκες καί ὁ ἱερεύς μέ πετραχήλι καί μέ τό φελόνι, μέ τόν σταυρόν εἰς τό ζερβόν τό χέρι καί μέ τό δεξί τόν βασιλικόν καί ἐράντιζεν τές στράτες καί τά ὁσπίτια, καί ὁ διάκος μέ τό θυμιατόν, μέ μανουάλια, μέ τές εἰκόνες, μέ τό ἅγιον Εὐαγγέλιον καί μέ λείψανα Ἁγίων, καί περιτρογύριζαν τόν μαχαλάν ὅλον τρογύρου καί ἔψαλλαν τήν παράκλησιν τῆς Παναγίας. Ἔπειτα ἤρχουνταν πάλι εἰς τήν ἐκκλησίαν καί ἐτελείωναν τήν ἀκολουθίαν, ἔπειτα τήν θείαν ἱερουργίαν καί εἰς τό χερουβικόν καί εἰς τό κοινωνικόν ὅλοι ἄναφταν τά κερία τους καί τά βαστοῦσαν είς τά χέρια τους. Και πολλοί τινες ἀπό τούς ἱερεῖς καί ἀπό τούς κοσμικούς ἐνήστευσαν τριήμερα καί εὐχέλια ἔψαλλον καί ἐλεημοσύνη ἔδωσαν εἰς φυλακήν, εἰς χῆρες, εἰς ἀστενεῖς, εἰς ἀδύνατους, εἰς στενοχωρημένους καί εἰς ἐπτωχούς, καί ἐξομολογήθηκαν καί σαρανταλείτουργα ἔκαμαν καί ἄλλα πολλά ἔκαμαν κρυφά γιά νά γένῃ ἵλεως ὁ πανάγαθος Θεός εἰς τό πλάσμα Του. Καί πολλοί Τοῦρκοι τόν χειμώνα ἀπεθήνησκαν καί οἱ χριστιανοί οὐδέ ποσῶς, καί ἐθαύμαζαν οἱ Τούρκοι καί ὅσοι δέν ἐγνώριζαν ἔλεγαν ὅτι ¨οἱ Χριστιανοί ἔκαμαν μαγεῖες νά μήν πεθαίνουν καί ἔριξαν τό κακό εἰς τους Τούρκους καί διά τοῦτο πεθαίνουν¨. Καί ἀπό τότες πλέον δεν ἐκάμαμε λιτανείαν ἔξω, μόνον μέσα εἰς τήν ἐκκλησίαν. Καί οἱ Χριστιανοί τόν χειμώνα δέν απεθήνησκαν, ἀμή οἱ Τοῦρκοι ὅλον τόν χρόνον πολλά ἀπεθήνησκαν...» (Odorico P., με συνεργασία Ασδραχά Σ. - Καραναστάση Τ. - Κωστή Κ. - Πετμεζά Σ., Αναμνήσεις και συμβουλές του Συναδινού Ιερέα Σερρών στη Μακεδονία (17ος αιώνας), Έκδ. Association “Pierre Bellon”, 1996, σ. 168 κ.ε.).

Στην περίπτωση του μεγάλου «θανατικού» του 1641-1642 ὁ Παπασυναδινός περιγράφει με λεπτομέρειες τα φρικτά γεγονότα που έζησαν και οι Σερραίοι. Στις Σέρρες υπολογίζουμε πως πρέπει να χάθηκε ο μισός πληθυσμός. Οι νεκροί μέσα σε έναν χρόνο έφτασαν τους 12.000. Το θαυμαστό είναι πως ενώ στην αρχή ο θάνατος δεν ξεχώριζε θρησκεία ή εθνότητα και οι άνθρωποι αρρώσταιναν και πέθαιναν αδιάκριτα στη συνέχεια, μετά την εντατική προσπάθεια κλήρου και λαού, οι Χριστιανοί γλύτωναν από την αρρώστια και δεν πέθαιναν. Η αιτία ήταν καθώς φαίνεται αυτές οι συνεχείς προσευχές, δεήσεις και Θείες Λειτουργίες που έκανε η Εκκλησία για να προστατέψει τους πιστούς. Σε όλα αυτά συμμετείχε κλήρος και λαός, που με μετάνοια, εξομολόγηση, νηστείες, αγαθοεργίες και ταπείνωση παρακαλούσαν τον Θεό να τους σκεπάσει με την σωστική χάρη Του. Και το θαύμα έγινε! Ενώ η επιδημία συνεχιζόταν και η πανούκλα θανάτωνε αδιάκοπα ανθρώπους, οι χριστιανοί έμειναν στο απυρόβλητο. Η παρέμβαση του Θεού στους μετανοημένους και αγωνιζομένους χριστιανούς ήταν πλέον εμφανής. Οι Τούρκοι έβλεπαν πως ενώ οι ίδιοι, οι Εβραίοι και οι άλλες εθνότητες που κατοικούσαν στην πόλη συνέχιζαν να πεθαίνουν, οι χριστιανοί έμεναν αλώβητοι. Οι χριστιανοί κατηγορήθηκαν πως  έκαναν μάγια. Δεν ήταν όμως τα μάγια ο λόγος που σώθηκαν οι χριστιανοί αλλά η μετάνοια, οι προσευχές, η πίστη και η εμπιστοσύνη τους στο θέλημα του Θεού.

Πόσο σημαντική είναι η εμπειρία των προγόνων μας! Οι πιστοί κατέφευγαν στην Εκκλησία, στον Θεό, για να ζητήσουν την προστασία Του, την σκέπη Του, την δύναμή Του. Είχαν εμπιστοσύνη στο Θεό. Έλεγαν στο «Πάτερ ἡμών…» το «…γεννηθήτω τό θέλημά Σου…» και το εννοούσαν. Προσέτρεχαν στην Εκκλησία με εμπιστοσύνη. Μπορεί να μην ήταν επιστήμονες αλλά δεν ήταν χαζοί! Γνώριζαν ότι η προσέγγιση του Θεού αλλά και η ανταπόκριση του Θεού στην προσέγγιση των ανθρώπων δεν ήταν κάτι λογικό. Επιζητούσαν το θαύμα γνωρίζοντας πως αυτό είναι ανεξήγητο. Στο θαύμα δεν χωράει λογική! Έτσι όταν γονάτιζαν ικετευτικά μπροστά στον Θεό δεν το έκαναν με την δύναμη της λογικής τους, αλλά με την δύναμη της πίστης τους. Γνώριζαν πως ο συγχρωτισμός μέσα στην Εκκλησία αλλά και στις λιτανείες με την λογική ήταν επικίνδυνος μα αυτοί στην Εκκλησία δεν πήγαιναν με την λογική αλλά με την πίστη. Θα μπορούσαν να φοράνε μάσκες στα πρόσωπα, να φυλάγονται και να αποφεύγουν την Θεία Κοινωνία, γιατί θα κοινωνούσαν από το ίδιο ¨κουταλάκι¨ με αυτούς που ίσως ήταν φορείς της αρρώστιας και ήταν ασυμπτωματικοί… Και μιλάμε για μια αρρώστια που θέριζε ανεξαίρετα ανθρώπινες ζωές, από νέους μέχρι και γέρους… Έχασαν την ζωή τους πάνω από τους μισούς πολίτες και όχι μόλις το 0,011% των πολιτών. Και τελικά ο Θεός ανταποκρίθηκε στο αίτημα των παιδιών Του και σταμάτησε το θανατικό στους χριστιανούς! Η επέμβαση του Θεού και η ικανοποίηση των αιτημάτων των πιστών Του όμως είναι πολλές φορές σκανδαλιστική για τους απίστους! Στην ιστορία της ανθρωπότητας πολλές φορές ο Θεός ευεργέτησε μόνο τους πιστούς Του. Παράδειγμα είναι η μία από τις πληγές του Φαραώ όταν πέθαναν τα πρωτότοκα παιδιά των Αιγυπτίων ενώ διαφυλάχθηκαν τα παιδιά των Ισραηλιτών. Η ίδια σκανδαλιστική ευεργεσία των πιστών στον Θεό επαναλήφθηκε και κατά την πανδημία του 17ου αιώνα όταν, μετά τον πνευματικό αγώνα που έκαναν οι πονεμένοι σκλαβωμένοι ρωμιοί, η επιδημία σταμάτησε να σκοτώνει αδιάκριτα και σκότωνε πλέον όλους τους άλλους εκτός από τους Ορθόδοξους χριστιανούς.

Συνεπώς επιβάλλεται σήμερα όλοι εμείς που αντιμετωπίζουμε τον κίνδυνο του Κορωναϊού, πριν υπακούσουμε στις προτάσεις των ειδικών λοιμοξιολόγων, να προστρέξουμε στην Θεία χάρη Του και να παρακαλέσουμε Αυτόν, που έχει εξουσίαν ζωής και θανάτου, που είναι ζωοπάροχος, ζωοδότης και Κύριος της ζωής να μας προστατεύσει. Να μετανοήσουμε για τις αμαρτίες μας και να εξομολογηθούμε, να καλλιεργήσουμε την πίστη μας και να συντρίψουμε μέσα μας την ολιγοπιστία, να νηστεύσουμε, να κοινωνήσουμε του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, τα οποία φυσικά δεν είναι μεταδοτικά κανενός ιού παρά μόνον του Υιού του Θεού, του Θεανθρώπου Κυρίου μας Ιησού. Να προσευχηθούμε να αγαπήσουμε τον συνάνθρωπό μας ιδιαίτερα τον ενδεή και να τον βοηθήσουμε με όποιον τρόπο μπορούμε. Κυρίως και πρωτίστως όμως να πιστέψουμε πραγματικά στον Θεό να εμπιστευθούμε το θέλημά Του και να νιώσουμε την ανάγκη της παρουσίας Του. Ας απεξαρτηθούμε από τα του κόσμου κι ας ποθήσουμε όσο τίποτα τον Θεό. Δεν πρέπει να μας νοιάζει τόσο πολύ η υγεία του σώματος, όταν μάλιστα αναδεικνύει την έλλειψη εμπιστοσύνης μας σε Αυτόν, κι έρχεται σε αντίθεση με τον προορισμό του ανθρώπου που είναι η σωτηρία.

Αφού αντιληφθούμε πως σκοπός μας είναι η αιωνιότητα και την ποθήσουμε, τότε ας κρατήσουμε και αυτά τα οποία η λογική επιβάλλει και οι ειδικοί μας προτρέπουν. Εκεί όπου υπάρχει λογική και όχι πίστη, εκεί μπορούμε και πρέπει να βάλουμε μάσκα.   

 

 

designed by: Κώστας Χριστοδούλου